Sprookje

Zoals elk sprookje begint ook dit sprookje met de gevleugelde, hoewel er weinig vleugels aan zijn, maar toch zeer gekende woorden: er was eens….

Er was eens een prinsesje en dat woonde hoog boven in een toren. Ze wachtte daar op haar droomprins. Haar kasteel werd bewaakt door een boze draak. Nu denken jullie vast en zeker dat het hier over prinses Fiona gaat, maar niets is minder waar. Ons prinsesje was er niet opgesloten door haar ouders om haar te beschermen van de kwade jongens, nee ze was er zelf in gekropen toen ze aan het spelen was en nu kon ze er niet meer uit. Nadien was er een draak komen wonen. Draken hebben namelijk van nature een radar om te zien waar er ergens een hulpeloos prinsesje beschermd moet worden van stille en niet zo stille aanbidders. Ze kon hem niet wegjagen want daar was ze te bang en te klein voor. Daar zat ze dus, ons prinsesje, helemaal boven in de toren, bang omdat er een grote draak was, maar ze kon helemaal niets doen.

Na een tijdje begon ze te fantaseren over een prins die haar zou komen redden uit haar benarde situatie, een droomprins op een wit paard. Soms kon ze zo ver weg dromen dat ze alles vergat, dan vergat ze zelf haar haren te knippen, iets wat ze anders heel vaak en nauwkeurig deed om de verveling tegen te gaan. Zo had ze 6 jaar lang daar in de toren hoog boven alles uit, zitten dromen over haar prins zonder haar haren te knippen. En raad eens wat er was gebeurd. Haar haren waren zo lang geworden dat als ze ze uit het raam hing, ze de grond raakten. De draak had het niet gemerkt dat de haren zo lang gegroeid waren want die was te druk bezig met eten te zoeken en de stille aanbidders van onze prinses weg te jagen. Nu denk je misschien, hoe weten die stille aanbidders dat er een prinses in de toren zat? Wel in het begin waren het enkel prinsen die wilden tonen hoe sterk en hoe strijdlustig ze wel niet waren, en de draak die de toren bewaakte was nu eenmaal de dichtst bijzijnde uitdaging die al die jonge prinsen dachten te overwinnen. Natuurlijk werden er ook veel weddenschappen aan gebonden, maar jammer genoeg was de draak ze telkens te slim af.

Na een tijdje, zagen de prinsen een golvende haardos uit het hoogste raampje van de hoogste toren komen en ze vroegen zich af, waar dat haar vandaan kwam. Er was één prins die heel slim was en hij bedacht dat als er haar uit dat raam komt, dan moet er ook wel iemand achter dat raam zitten, of staan natuurlijk. Dus hij bedacht een oplossing om te weten te komen wie er in die hoge toren zit en hoe hij of zij er is geraakt. Hij stuurde zijn beste en snelste postduif met een briefje naar het raam. En gelukkig was de draak net aan het slapen en heeft hij de duif niet gezien. De draak was bovendien ook niet zo slim om moest hij de duif wel gezien hebben, de link te leggen naar post en naar ons prinsesje in de toren. Maar dat doet er even niet toe. De duif kwam aan bij het hoogste raampje van de hoogste toren en de prinses deed snel het raam open want je weet maar nooit, ze dacht dat haar redding nabij was. Ze opende het briefje dat de duif bij had en las de volgende boodschap die de prins had proberen te dichten om zo al meteen in de smaak te vallen van onze prinses:

Oh wie oh wie oh wie zit er achter dat raam?

Bent u bekend of heeft u enige faam?

U bent het raadsel van de toren,

Ik zou graag uw antwoord horen.

Uw prins Gabriel.

Dus de prinses stuurde als de bliksem een antwoord, iets minder mooi geformuleerd als dat van de prins maar ze wilde toch wel antwoorden dat ze er al bijna 6 jaar zat en dat ze er was gekomen per ongeluk, toen ze op ontdekkingstocht was in de toren en de deur achter haar in het slot viel. De draak was er dan komen wonen en verder kent u het verhaal.

De prins ging eerst nog horen bij de ouders van het prinsesje die dachten dat ze verdronken was in de rivier toen ze niet terug was gekomen in de avond. De ouders waren dolblij maar zagen er ook meteen een goede kans in om hun dochter uit te huwelijken. Ze zetten een grootscheepse reclamecampagne op om hun dochter te bevrijden en zo ook meteen de ideale schoonzoon in huis te halen. Er kwamen natuurlijk veel prinsen op af, maar ze sneuvelden allemaal in de strijd met de draak. Het gerucht verspreidde zich toen dat de prinses helemaal niet gered wilde worden en daarom haar draak had opgedragen alle prinsen die een poging deden haar te bevrijden te verorberen als een lekker feestmaal. Dat gerucht was natuurlijk slechts een gerucht maar er kwamen geen prinsen meer naar de hoogste toren.

Tot er op een dag wel een prins toevallig voorbij kwam, die niets afwist van de snode plannen van haar ouders. En het moest nu lukken dat die prins net het sprookje van Raponsje had gelezen en toen hij de lange lokken van de prinses uit het raam zag hangen, werd hij er weer aan herinnerd. De draak had al dagen niet gegeten, dus die was even weg om eten te gaan zoeken. Hij ging echter nooit ver weg dus de prins moest heel snel en verstandig te werk gaan, want wie niet sterk is, moet slim zijn. Hij riep de prinses en vroeg haar of haar haren stevig genoeg waren om hem omhoog te laten klauteren. De prinses wist niet wat ze hoorde. Wilde de prins, haar zo geweldige droomprins haar bevrijden door aan haar haar omhoog te klimmen. Dat kon ze toch onmogelijk toestaan. Haar mooie haar zou er helemaal door verwoest worden en het was helemaal niet zo lang, dacht ze. Toen besefte ze ineens dat haar haren wel heeel lang waren geworden. Ze ontwaakte opeens uit haar droom en herinnerde zich dat ze haar haren niet meer had geknipt sinds meer dan zes jaar geleden. Ze antwoordde de prins dat het niet mocht. De prins kon echter geen andere reddingsoperatie bedenken dus bleef hij smeken en smeken en uiteindelijk stemde de prinses toe, want de prins was echt wel een heel mooi exemplaar, het mooiste dat ze tot nu toe was tegengekomen. Ja ze kwam natuurlijk ook wel niet veel prinsen tegen daar in haar toren, maar hij mocht er toch best zijn. Een bijkomende reden was dat de draak ondertussen al eten had gevonden en hij was terug op weg naar het kasteel. De prins moest dus heel snel zijn en hij klom naar boven zoals nog nooit een man naar boven is geklommen zo snel ging hij. Hij vloog bijna. Ons prinsesje had echter heel veel pijn, want er hing een prins met wit paard aan haar haar en die moest wel een kilometer (zo hoog was de toren) naar boven klimmen en dat moest het prinsesje allemaal doorstaan om gered te worden. Ze had zich haar redding wel enigszins anders voor gesteld. En dat paard moest natuurlijk ook mee naar boven omdat anders de draak, die bovendien verzot is op paardenvlees, het paardje op zou eten in één hap-slik-slok. En dat kon zelfs de prinses niet toestaan ook al moest ze dan verschrikkelijke pijnen doorstaan.

Dus de prins en zijn paard klommen naar boven in een vaart. Boven aangekomen was het nog even moeilijk om in het raampje te klimmen vooral het paard had het daar lastig mee. Toen ze binnen in de kamer stonden, vloog de prinses het paard om de hals want de prins zat op het paard en dat was een beetje te hoog. De prins greep de prinses beet en trok haar op zijn ros. De haren van de prinses vlochten ze in een grote staart en legden ze achter op het paard zodat het niet ergens zou blijven steken. Nu kwam het moeilijkste raadsel nog. Hoe geraken we terug beneden? Het paard dacht heldhaftig te zijn en stampte de deur uit zijn slot dat al meer dan 6 jaar dicht zat te roesten. Ze reden met z’n drietjes de trap af en kwamen natuurlijk ook de draak weer tegen die al stond te briezen op zichzelf dat hij dat niet had zien aankomen. Hij was pisnijdig maar wilde zijn geliefde prinses ook niets aandoen. Maar hij was helaas ook niet zo slim doordat hij zo nijdig was en de prins, prinses en het paard reden gewoon onder zijn benen door naar buiten waar zich plotsklaps het hele dorp had verzameld en ze waren aan het juichen om hen te verwelkomen. De prinses klom van het paard en legde haar haren op de grond. Ook de prins kwam van zijn ros en gaf de prinses een kus waarop er een groots applaus losbrak onder de menigte en ze leefden nog lang en gelukkig. (Behalve de draak die nu niemand meer had om te beschermen en die door zijn eigen domheid de prinses had laten ontsnappen. Het enige wat hij nog deed was kniezen en huilen met tranen als tuiten zo groot.)

Advertenties

4 thoughts on “Sprookje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s